Z punktu widzenia psychologii żadna z dziedzin sztuki nie daje tylu możliwości rozwoju zdolności twórczych, co muzyka. Wszyscy rodzimy się z predyspozycją do posiadania słuchu muzycznego. Rodzimy się z predyspozycją do nauki mowy i wystarczy tylko, że od narodzin słyszymy mowę abyśmy mogli się jej nauczyć. Podobnie jest z muzyką. Wrodzona predyspozycja do posiadania słuchu muzycznego jest wykorzystywana wówczas, gdy dziecko słucha muzyki a zwłaszcza śpiewu matki. Najintensywniejszy rozwój słuchu muzycznego ma miejsce w najwcześniejszym dzieciństwie, a ulega zahamowaniu ok. dziewiątego roku życia. Rozwinięty słuch muzyczny pozwala dzieciom z przyjemnością i efektywnie podejmować edukację muzyczną

 

Wiele danych wskazuje na to, że uczniowie aktywni muzycznie lepiej się uczą. Nauka muzyki, a zwłaszcza śpiew i granie na instrumentach zdecydowanie poprawiają wyniki edukacyjne i wychowawcze dzieci i młodzieży. Słuchanie odpowiedniej muzyki wytycza neuronalne drogi, które mają wpływ na naukę języków, rozwój pamięci i poczucia przestrzeni. Muzyka klasyczna oparta jest na strukturze rytmów, jest w swojej istocie skomplikowanym systemem matematycznym, dlatego też słuchanie muzyki instrumentalnej i symfonicznej od wczesnego dzieciństwa rozwija zdolności matematyczne i analityczne.
Rozwijanie umiejętności muzycznych poprawia koncentrację, powoduje wzrost kreatywności i zapamiętywania, ułatwia naukę czytania i pisania, podwyższa motywację, opóźnia objawy zmęczenia, harmonizuje napięcia mięśniowe. Aktywność muzyczna skutecznie rozwija pomysłowość i zaradność w posługiwaniu się przypadkowymi przedmiotami oraz uczy umiejętności postępowania z ludźmi.

 

W odniesieniu do Teorii Inteligencji Wielorakiej rozwija umiejętności językowe poprzez śpiew, wizualno – przestrzenne i ruchowe przez taniec, matematyczno – logiczne przez rytmizację, inteligencję emocjonalną czyli intrapersonalną i interpersonalną przez percepcję muzyczną.